Γιατί άραγε γίνεται αυτό;Μήπως φταίμε εμεις τελικά για αυτό το αποτέλεσμα;
Μήπως πληγώνουμε εμείς τον εαυτό μας με την συμπεριφορά μας προς τους άλλους;
Το ότι είμαστε εμείς καλοί και τα δίνουμε όλα στους άλλους δεν σημαίνει πως το ίδιο είναι και εκείνοι.
Όσες φορές και να πληγωθούμε πάντα θα κάνουμε τα ίδια λάθη.
Αυτό γιατί ο άνθρωπος δεν αλλάζει,όταν έχεις καρδιά μέσα σου δεν μπορεις εύκολα να την βγάλεις και να σταματήσεις να νοιάζεσαι,να σταματήσεις να αγαπάς.
Δεν αξίζουν όλοι την αγάπη μας,την φιλία μας,την ευγνωμοσύνη μας, παρ' όλα αυτά όμως, εμείς θα δώσουμε ότι έχουμε μέσα μας και στο τέλος θα πάρουμε μία ακόμη πληγωμένη καρδιά.
Πάντα θα πληρώνουμε τα σπασμένα άλλον γιατί ποτέ δεν θα βρούμε το θάρρος να φερθούμε όπως οι άλλοι.
Συνεχώς θα είμαστε στο περιθώριο γιατί ποτέ δεν θα μπορέσουμε να γίνουμε ίδιοι με τους άλλους, δεν θα γίνουμε ποτέ φθηνοί, ποτέ αχάριστοι και ποτέ αναίσθητοι.
Όσο και να προσπαθούμε να φανούμε δυνατοί και σκληροί την επόμενη φορά,δεν θα τα καταφέρουμε γιατί έτσι είμαστε εμείς.
Νιώθουμε τον άνθρωπο που έχουμε δίπλα μας και είναι χαρά μας να τον κάνουμε χαρούμενο.
Πάντα θα τα δίνουμε όλα και πάντα θα μας εκμεταλλεύονται.
Πάντα θα πέφτουμε σε λάθος ανθρώπους που θα πατάνε πάνω μας επειδή έχουν αυτοί ψυχολογικά και άσχημες στιγμές από το παρελθόν.
Άρα μην απορούμε γιατί πάντα φεύγουμε με μία καρδιά κομμάτια.
Θέλει δύναμη για να πάψουμε να είμαστε θύματα,θέλει δύναμη για να πάψουμε να πονάμε και πολλές φορές αυτό που μας μένει μόνο να κάνουμε είναι να κλειδώσουμε την καρδιά μας.
Μα όπως είπα και πιο πάνω,αυτός που είναι από την φύση του καλός, πάντα θα πληγώνεται,όχι από τους άλλους, αλλά από τον ίδιο του τον εαυτό.