Ο χρόνος κυλάει μπροστά και η ζωή δεν περιμένει,άρα δεν πρέπει να περιμένουμε ούτε και μείς.
Είναι πράγματα στην ζωή μας που θέλουμε να κάνουμε ή να πούμε και για κάποιο λόγο δεν το κάνουμε την στιγμή που πρέπει με αποτέλεσμα όταν θα έχουμε πάρει πλέον την απόφαση,να είναι αργά.
Ο φόβος και η δειλία είναι ένας από τους μεγαλύτερους λόγους που κάποιος δεν τολμά την ώρα που πρέπει.
Για παράδειγμα σκεφτείτε να έχετε ανάγκη για δουλειά και να πρέπει να βγήτε προς αναζήτηση αλλά ντρέπεστε,ή φοβάστε πώς θα σας απορρίψουν ή απλώς σκέφτεστε πως και αύριο μέρα είναι.
Θα σας δώσω ένα παράδειγμα ενός ατόμου που έπασχε και ακόμα πάσχει από φοβία προς τους ανθρώπους,έχει έλλειψη θάρρους και η ζωή του δυστυχώς,όσο και να θέλει να είναι πετυχημένος,τον έχει πάει πολύ πίσω.
Αυτός ο άνθρωπος έχει χάσει μέχρι και θέσεις εργασίας απο αυτή την πάθηση.
Να βάλουμε στο μύαλό μας το εξής.
Έιμαστε άξιοι να πετύχουμε και αν όχι,δεν πειράζει,τουλάχιστον προσπαθήσαμε πρώτοι εμείς.
Αν τώρα δεν κάνουμε αυτό που θέλουμε,αν τώρα δεν πούμε αυτό που νιώθουμε,τότε αύριο,όχι απλώς θα είναι αργά,αλλά πιθανόν να έχουμε χάσει και μία μεγάλη ευκαιρία για την ζωή μας.
Κανείς άλλος πέρα από εμάς δεν μπορεί να γνωρίζει τί σκεφτόμαστε και τι θέλουμε,στο κάτω κάτω,μισή ντροπή δική τους και η άλλη μισή δική μας.
Δεν υπάρχει αναβολή σε αυτά που είναι να κάνουμε σήμερα,μήν αφήνετε τον χρόνο να περνάει έτσι,τίποτα δεν είναι ντροπή,απλώς το μόνο που χρειαζόμαστε πολλές φορές είναι λίγες βαθιές ανάσες και κατευθείαν στο ψητό.
Γι αυτό κάντε ΤΏΡΑ ότι έχετε να κάνετε,το αύριο κανείς δεν το γνωρίζει και ο χρόνος δεν γυρνάει πίσω,ούτε για αλλάξουμε την ζωή μάς αλλά ούτε και για να τολμίσουμε.
Εξάλλου,πώς θα ξέρουμε αν άξιζε αν δεν τολμίσουμε;