Τι μπορεί να πει κανείς τώρα με αυτόν τον τίτλο..Τα πάντα και τίποτα...
Ποιος δεν έχει υποτιμηθεί και δεν έχει μειωθεί από τους γονείς του από όταν ήταν παιδί;
Πιστεύω όλοι λίγο πολύ το έχουμε βιώσει, ειδικά όταν υπάρχουν και άλλα παιδιά στην οικογένεια.
Όλα τα παιδιά είναι μοναδικά,ξεχωριστά με μία δική τους προσωπικότητα. Τι κι'άν δεν έχουν την πιο ωραία εμφάνηση ,τι κι'αν φοράνε σιδεράκια ή γυαλιά ή έχουν ακμή. Τι κι'αν δεν είναι τόσο όμορφα και χαδιάρικα όπως τα υπόλοιπα αδέλφια;
Έχουν όμως και αυτά την ανάγκη να αγαπηθούν και να νιώσουν υπερήφανα,έχουν και αυτά αξίες και όνειρα...
Συνήθως τα πιο κλειστά, τα ποιό μοναχικά και τα πιο σοβαρά παιδιά είναι αυτά πού βίωσαν την απόρριψη.
Αυτά τα παιδιά γίνονται σκληρά και πολλές φορές τα θεωρούν τρελά, κομπλεξικά, κανείς δεν ακούει την γνώμη τους, κανείς δεν υπολογίζει σε αυτά, παλεύουν για να ακουστούν έστω μία φορά...
Μα τα μόνα λόγια που ακούγονται,τα μόνα λόγια που φωνάζει η καρδιά τους είναι τα εξής...
"Μαμά κοίταξε με, κοίταξε με σε παρακαλώ, μπορω και γω να σε κάνω υπερήφανη. Μη με βάζεις στην άκρη, κοίτα σε παρακαλώ.Κοίτα τι έκανα στην ζωή μου μέχρι τώρα,κοίτα πως τα κατάφερα...
Είσαι υπερήφανη τώρα μαμά; Πες το μου μία φορά και ας μην το εννοείς... Ξέρω δεν ήμουν το αγαπημένο σου παιδί μα σ αγαπάω και πονάω κάθε φορά που δεν είσαι καλά...Λυπάμαι που δεν κατάφερα,να σε κάνω υπερήφανη,μανούλα..Λυπάμαι"...
Να νιώθετε υπερήφανοι για τα παιδιά σας,και να τα αγαπάτε όλα το ίδιο...Η αγάπη δεν μοιράζεται αλλά δίνεται το ίδιο σε όλα...
Ποιος δεν έχει υποτιμηθεί και δεν έχει μειωθεί από τους γονείς του από όταν ήταν παιδί;
Πιστεύω όλοι λίγο πολύ το έχουμε βιώσει, ειδικά όταν υπάρχουν και άλλα παιδιά στην οικογένεια.
Όλα τα παιδιά είναι μοναδικά,ξεχωριστά με μία δική τους προσωπικότητα. Τι κι'άν δεν έχουν την πιο ωραία εμφάνηση ,τι κι'αν φοράνε σιδεράκια ή γυαλιά ή έχουν ακμή. Τι κι'αν δεν είναι τόσο όμορφα και χαδιάρικα όπως τα υπόλοιπα αδέλφια;
Έχουν όμως και αυτά την ανάγκη να αγαπηθούν και να νιώσουν υπερήφανα,έχουν και αυτά αξίες και όνειρα...
Συνήθως τα πιο κλειστά, τα ποιό μοναχικά και τα πιο σοβαρά παιδιά είναι αυτά πού βίωσαν την απόρριψη.
Αυτά τα παιδιά γίνονται σκληρά και πολλές φορές τα θεωρούν τρελά, κομπλεξικά, κανείς δεν ακούει την γνώμη τους, κανείς δεν υπολογίζει σε αυτά, παλεύουν για να ακουστούν έστω μία φορά...
Μα τα μόνα λόγια που ακούγονται,τα μόνα λόγια που φωνάζει η καρδιά τους είναι τα εξής...
"Μαμά κοίταξε με, κοίταξε με σε παρακαλώ, μπορω και γω να σε κάνω υπερήφανη. Μη με βάζεις στην άκρη, κοίτα σε παρακαλώ.Κοίτα τι έκανα στην ζωή μου μέχρι τώρα,κοίτα πως τα κατάφερα...
Είσαι υπερήφανη τώρα μαμά; Πες το μου μία φορά και ας μην το εννοείς... Ξέρω δεν ήμουν το αγαπημένο σου παιδί μα σ αγαπάω και πονάω κάθε φορά που δεν είσαι καλά...Λυπάμαι που δεν κατάφερα,να σε κάνω υπερήφανη,μανούλα..Λυπάμαι"...
Να νιώθετε υπερήφανοι για τα παιδιά σας,και να τα αγαπάτε όλα το ίδιο...Η αγάπη δεν μοιράζεται αλλά δίνεται το ίδιο σε όλα...