Περπατάς στον δρόμο.. για να πας στην δουλειά σου.Εκεί ξαφνικά μέσα στον κόσμο..συναντάς ένα γνώριμο προσωπο...το κοιτάς στα μάτια..κάτι σου θυμίζει το βλέμμα του.Καταλαβαίνεις ότι σε αυτό το βλέμμα..κάποτε είχες πει πολλά..μυστικά,σκέψεις...
Ξαφνικά αρχίζεις να τα θυμάσαι..συνεχίζεις το δρόμο σου και κοντεύεις πιο κοντά σε αυτό το πρόσωπο.Θυμάσαι όλο και περισσότερα.
Στα μάτια σου μπροστά δημιουργείτε μια ταινία μικρού μήκους...με τις στιγμές,τις συζητήσεις σας,τα γέλια σας...
Τις στιγμές που κλαίγατε,δίπλα ο ένας στον άλλον.Που προσπαθούσε να σε παρηγορήσει και να το παρηγορήσεις λέγοντας λόγια που φαινόντουσαν πιστευτά εκείνη την στιγμή άλλα ακόμα όμως μέχρι σήμερα αναρωτιέσαι αν όντως τα εννοούσε.Θυμάσαι τον όρκο που είχατε δώσει ότι
Σε πιάνει μια μελαγχολία,όσο πλησιάζεις αυτό το πρόσωπο..που παλιά το ένιωθες ένα μέρος της ζωής σου.
Έρχεται η στιγμή που σε καταλαβαίνει ότι πλησιάζεις και σε κοιτάζει και αυτό μέσα στα μάτια.Εκεί σου έρχεται να δακρύσεις.Όμως κρατιέσαι.Μια ανώτερη δύναμη σε βοηθάει να το κάνεις αυτό.
Έχετε πλησιάσει αρκετά κοντά..σκέφτεσαι να του μιλήσεις..αλλά αυτόματα μπαίνει ο εγωισμός σου και τελικά αποφασίζεις να μην του μιλήσεις άμα δεν σου μιλήσει.
Εντελώς τυχαία και το πρόσωπο αυτό σκέφτεται το ίδιο με εσένα λόγω και του δικού του εγωισμού..και έτσι τελικά περνάτε ο ένας δίπλα στον άλλον χωρίς να ανταλλάξετε ούτε ένα "γεια"...
Μόλις συνειδητοποιείς τι έγινε..το μετανιώνεις που δεν έριξες τον εγωισμό σου για να μιλήσεις και να πεις τουλάχιστον το τυπικό "γεια".
Και έτσι καταλαβαίνεις οτι εγωισμός ειναι κακό πράγμα..Αλλα να θυμάσαι οι αληθινές φιλίες όσες φορές και αν χωριστούν στο πέρασμα του χρόνου θα ενωθούν πάλι αν όντως είναι καρμικές και αληθινές φιλίες...
Ξαφνικά αρχίζεις να τα θυμάσαι..συνεχίζεις το δρόμο σου και κοντεύεις πιο κοντά σε αυτό το πρόσωπο.Θυμάσαι όλο και περισσότερα.
Στα μάτια σου μπροστά δημιουργείτε μια ταινία μικρού μήκους...με τις στιγμές,τις συζητήσεις σας,τα γέλια σας...
Τις στιγμές που κλαίγατε,δίπλα ο ένας στον άλλον.Που προσπαθούσε να σε παρηγορήσει και να το παρηγορήσεις λέγοντας λόγια που φαινόντουσαν πιστευτά εκείνη την στιγμή άλλα ακόμα όμως μέχρι σήμερα αναρωτιέσαι αν όντως τα εννοούσε.Θυμάσαι τον όρκο που είχατε δώσει ότι
'δεν θα μπει κανένας ανάμεσα στην φιλία σας΄.
Σε πιάνει μια μελαγχολία,όσο πλησιάζεις αυτό το πρόσωπο..που παλιά το ένιωθες ένα μέρος της ζωής σου.
Έρχεται η στιγμή που σε καταλαβαίνει ότι πλησιάζεις και σε κοιτάζει και αυτό μέσα στα μάτια.Εκεί σου έρχεται να δακρύσεις.Όμως κρατιέσαι.Μια ανώτερη δύναμη σε βοηθάει να το κάνεις αυτό.
Έχετε πλησιάσει αρκετά κοντά..σκέφτεσαι να του μιλήσεις..αλλά αυτόματα μπαίνει ο εγωισμός σου και τελικά αποφασίζεις να μην του μιλήσεις άμα δεν σου μιλήσει.
Εντελώς τυχαία και το πρόσωπο αυτό σκέφτεται το ίδιο με εσένα λόγω και του δικού του εγωισμού..και έτσι τελικά περνάτε ο ένας δίπλα στον άλλον χωρίς να ανταλλάξετε ούτε ένα "γεια"...
Μόλις συνειδητοποιείς τι έγινε..το μετανιώνεις που δεν έριξες τον εγωισμό σου για να μιλήσεις και να πεις τουλάχιστον το τυπικό "γεια".
Και έτσι καταλαβαίνεις οτι εγωισμός ειναι κακό πράγμα..Αλλα να θυμάσαι οι αληθινές φιλίες όσες φορές και αν χωριστούν στο πέρασμα του χρόνου θα ενωθούν πάλι αν όντως είναι καρμικές και αληθινές φιλίες...